twobobosattheendoftheworld

De laatste dag Patagonie.
De legende wil dat wie calafate-bessen eet of drinkt, gedoemd is om terug te komen.
Vrijdag hebben we met twee een fles(je) calafate-likeur leeg-geaperitiefd.

En intussen,
Buenos Aires, here we come.

Onder het motto...

2004-11-21T23:56:00.000+01:00

...Creatief met wandelpaden:
iets gedaan wat we beter niet hadden gedaan, en meer vertellen we er niet over.
Mijn quadriceps ligt nog steeds in kramp

...Leer eens een geheime (?) kant van je reisgezel kennen:
die van mij is een klimmers-groupie. Strafste object van het groupiedom is Wolfgang, een
70-jarige Oostenrijkse klimmer die tien jaar lang het klimmersmaatje is geweest
van - euh? - Kurt Lindenberg (?). ,,Oh My God!'' (x16) dixit Christel, en terwijl in mijn ogen enkel ,,WTF is Kurt Lindenberg???'' verschijnt, liggen haar oogballen aan Wolfi's voeten.

Mount Tronador

2004-11-21T23:50:00.000+01:00

Letterlijk: Donderberg
Maakt een paar keer per uur vreselijke dondergeluiden bij het naar omlaag gooien van een pak smeltende sneeuw.
We blijven ervan opkijken.

Pampa, maar dan echt

2004-11-21T21:48:00.000+01:00

Donderdagavond. Wij stoer en zelfbewust op de luchthaven van Bariloche: ,,Taxi
naar Pampa Linda!''
In ruil krijgen we: verbaasde blikken en de vraag of we wel menen wat we vragen.
Twee uur later begrijpen we waarom. Onze bijna-honderdjarige chauffeur - de man
komt straight uit ,,The Straight Story'' - buitelt zijn berline Toyota 4x4-
gewijs door de pampas. Over 20 kilometer doen we ruim een uur.
Hij zet ons af op een idyllisch gratis kampeerplaatsje, maar de complete
afwezigheid van andere kampeerders, de loenzende blikken van de met lenige
honden uiteruste locals, de overdaad aan muggen en de zin om ons moegetorste
lijf effe wat rust te gunnen doen ons uitwijken naar de enige stenen tent.
for the record: pampa linda ligt in het Nahuel Huapi Parc, 70 km of 2u30 van
Bariloche, in het noorden van Patagonie.

La Mochilla

2004-11-18T10:29:00.000+01:00

Hoe groot is de kans dat

een in een hostel achtergelaten rugzak met ,,overbodige'' bagage (i.e. al wat een mens niet nodig heeft om drie dagen te kamperen, dus ook vliegtuigtickets...)

toevallig en verkeerdelijk meegenomen wordt door een groep Franse paardentoeristen op tweedaagse

de bus die die Fransen geacht wordt terug te brengen in panne valt

de minibus die die Fransen terug naar hun hotel moet brengen te klein is om ook de bagage mee te brengen

dit alles gebeurt op de nacht voor de dag waarop wij om 6 uur een bus richting luchthaven moeten hebben (waarom heeft een mens in deze digitijden trouwens in godsnaam nog papieren tickets nodig?)

dit verhaal goed afloopt?

Het heeft ons een slapeloze nacht gekost, al was die dan weer wel gratis, dankzij het schaamtegevoel van de hostelman.

de Fitz

2004-11-18T08:56:00.000+01:00

El Chalten. Stoffig, in the middle of nowhere, twee straten groot, 100 inwoners dik, zo'n 55 pick-up trucks rijk, minstens 1000 paarden in huis, omringd door het soort van bergkammen waarop je elk moment een cowboy-of-zeg-maar-gaucho-op-paard verwacht en vertrekpunt voor onze driedaagse trek om en rond Mount Fitz Roy.
Gezien en onthouden:

Twee gigantische roodkoppige Woody Woodpeckers die meer lawaai maakten dan drie houthakkers samen.
Echt wel intrigerend, zo'n beest. En waarom doet ie dat? Dat dwangneurotisch pikken tegen die boomschors? Dat was de onderwegse vraag van de dag.
Afin, na de condors en de comorrans was dit het derde gebekte en gevleugelde wezen dat ons - complete ornithologische nitwits - weet te boeien.

De lokale latrines (een waterloze put met een soort van mega sleutelgatvormig roestgat boven) die een ietwat milieubewust hiker geacht wordt te verkiezen boven de lokale boom of struik. De darmklachten die in zo'n put te kijk liggen maakten toch minstens 1 hiker een paar keer per dag milieubewust-af. djee.

De exacte look en lokatie van de Mount Fitz Roy. Hamvraag op dag 1 was: ,,welk van deze bergen is nu de Fitz? Zouden we dat nu durven vragen aan een van die klimmers? Tss, dat is al zo erg als onze stunt in DC, vragen waar het Witte Huis was.''
Niet gedaan dus. Twee minuten later: een gil. ,,IK HEB HEM!'' Christel die aan haar avond-leesuurtje begint met ,,In patagonia'' van Bruce Chatwin. En wie staat er op de cover? De Fitz.

De natuur. Recht uit een reclamespotje voor mineraalwater. Alweer.

Grappig hoe we altijd weer dezelfde mensen tegenkomen. Bus-camp-hike. Grappig ook hoe die mensen op de duur hun eigen naam krijgen. Vooral Stekkebeen en het Spaans koppeltje met het wij-gevoel bleven onze wegen kruisen.

De Fitz Roy tegen een blauwe lucht, het gletsjermeer ervoor mooi besneeuwd en aan de rand van het meer: wij op een platte steen, in de zon, windstopper aan de kant.

Op schoolreis

2004-11-15T01:23:00.000+01:00

El Calafate, Argentinie. Stad en tegelijk ook 1 grote souvenirwinkel. Hier hebben we - true confession - vandaag iets ,,leerrijks'' gedaan: een e.x.c.u.r.s.i.e, zo een met bus en gids en al. Bestemming was Perito Moreno, die blauwe gletsjer die om de zoveel seconden een ijsblok het duizend kilometer diepe meer ingooit.
Behoorlijk indrukwekkend toch. Grappig ook, hoe honderden volwassen mensen als kleine kids staan te wachten op het moment waarop zo'n ijsding zich losrukt en het water in ploft. Zo'n plof gaat dan onvermijdelijk gepaard met het nodige gegil, gezucht en fotogeklik.
In de marge van het blauwe reisdoel konden we niet anders die excurserende medemens aan een mini antropologische studie te onderwerpen. Het was dat of ons dood ergeren.
Even leerrijk was de schoolreisgewijze voorbereiding van onze busgids. Haar tekeningen, verhalen en fotoboekjes deden ons bijna de dag besluiten met de uitspraak ,,moe maar voldaan keerden we naar huis terug''.
Maar voor alle duidelijkheid: die Perito Moreno is echt een sprookje. Dat maken ze niet, bij ons.

Torres del Paine - Uit het notaboekje

2004-11-13T01:23:00.000+01:00

Wawmoment op dag 1: een dialoog
- Oowwww
- Dat heb ik nog nooit gezien!
- Blauw ijs!!!
- Goh, dat is die gletsjer! Die is blauw!
- En kurt, die zei zo van ,,oh die christel, die heeft toch al zeker blauw ijs gezien, die is al zo vaak in de bergen geweest, dat is daar toch altijd blauw!"
- Nee!! dat bestaat niet bij ons, dat de Kurt mij maar eens komt tonen waar hij zoiets vindt!
- En zie! Hoe hoog!
- dat is zo hoog als een kerktoren!
Voor alle duidelijkheid: dit gesprek was niet het resultaat van een overdosis endorfine na een halve dag bergop zeulen met elk 15 kilo op onze rug, het was gewoon onze niet te houden, megaspontane reactie bij het zien van de Grey Gletsjer, een enorme ijstaart overgoten met blue Curacao.

Observaties op dag 2
- Wij stappen sneller dan de mens die als proefpersoon diende voor de wandeltijden op de kaart
- Die wijn uit dozen is echt wel zijn draaggewicht waard
- Afwassen in een gletsjerstroom heeft iets, echt.
- Het blauwste water aller tijden heeft niets vandoen met tropische Bounty-eilanden, maar alles met Patagonie
- Christel is een superpadvindster, ik een slechte. Ik vind zelfs mijn weg niet in mijn rugzak, laat staan in de bergen.

(Grey via Pehoe naar Campo Italiano)

Bedenkingen op dag 3
- Dit is the place to be voor Tolkiens in spe. Als ze me hier een jaar opsluiten, zet ik gegarandeerd een fantasy roman op de wereld. De personages liggen hier voor het grijpen: ijskimotrollen van Curacao, springvissen van Laguna, het dode-bomenleger en de meesters van de grijze torens.
- Wedden dat we hier twee totaal verschillende fotoboeken aan overhouden? Bobo 1 verzamelt dwangmatig foto's van al wat blauw is, bobo 2 kiekt al wat naar bergen en gletsjers ruikt.
- Een mens is gedoemd om altijd hogerop te willen. Waardoor wij ineens tot aan onze hakken in de sneeuw zaten, niet meer verder konden en dus maar half-gefrustreerd een fotootje namen op de Mirador, honderd meter lager.
- Er is iets raars aan de hand met de Maggi Quicksoepjes waarmee we hier al dagen rondzeulen. We hebben twee soorten bij: Asperge en kip. Maar - merken we nu - ze smaken gewoon krak hetzelfde, en ze zien er ook krak hetzelfde uit. Vraagstuk van de avond is dan ook: wie beslist welk etiket op welk poederzakje komt??

(Campo Italiano naar Campo Brittanico - terug via Italiano naar Campo Guernos)

En dan was er dag vier
- Nooit eerder een berg zichzelf zien spiegelen in een meer
- Rare geluidscontrasten: ons linkeroor hoort het getjilp van lentevogeltjes, in ons rechteroor weerklinkt het doffe geluid van neerstortend gletsjerijs
- Waarom moeten mensen (i.c. andere wandelaars) per se stoppen en lunchen op ons kieskeurig uitgekozen picnicplace with a view? Dat soort kuddemens maakt de misantroop in ons wakker.
- Moet die Maltezer met z'n ,,I'm your guru'' blik ons nu echt komen zeggen dat het morgen gaat regenen? En waarom heeft die oetlul dan ook nog es gelijk?

(Van Campo Guernos naar Campo Torres)

Kicken op dag 5
- Christel in het hutje van Simon Yates, Christel in extase en met blik op oneindig op de torens-met-hoofdletter, Christel Japannergewijs en met fototoestel in de hand wachtend op het verdwijnen van die eeuwige wolk die maar in de weg blijft hangen.
Mooi, die Torres.
(Van Campo Torres naar Mirador del Torres)

Patatas famosas

2004-11-07T02:22:00.000+01:00

We zijn er klaar voor! 5 dagen Torres del Paine. 5 dagen in de pampas.
Rugzak leeg geladen en herpakt.
eruit: bikini, de scheermesjes, 3 kg leesvoer
erin: 2 kratjes wijn, tent, slaapzak, matje, vuurtje, 2 gasbommekes, droogvoer, blikvoer, blok kaas, koekjes met vezels

Net nog live last minute weerkunde les gehad.
Als het hier stormt: in een hoekje gaan staan en wachten, het waait wel weer over, uiteindelijk. Vooral niet proberen de tent op te zetten...

tot binnen een week, we guess ... we hebben een stafkaart mee, dat gaat lukken!

toerist-trap

2004-11-07T01:27:00.000+01:00

Net geobserveerd aan de tafel naast ons: een toeristenhoer. Of: een locale beau die zijn toeristische gids-en vertaaldiensten aanbiedt aan een dikbeglaasd Amerikaans koppel dat evenveel Spaans kent als een doorsnee Zweed Frans.
In ruil voor een spicy avondmaal mocht hij naar hun - zonder twijfel superinteressante - verhalen luisteren.
Wij zagen zijn ogen glazig worden, zijn kaken een geeuw bevechten en zijn benen wiebelen. En hij zag dat we het gezien hadden.
Met dat soort dingen moeten wij dus lachen eh.

Puerto

2004-11-07T01:00:00.000+01:00

Nog steeds Chili. Maar in plaats van de slechte Ibiza-techno, mega mcDonalds-neons, stinky taxi's en stressy stadssfeer uit Punta Arenas krijgen we van Puerto Natales - waar we vandaag gestrand zijn - relaxe lounge, good vibes, mooie huisjes, mensen van het oke-soort en super rooms with views.
En Concepo Indigo is - thx voor de tip, Gert - een droomhostel.

Chili con...

2004-11-06T01:19:00.000+01:00

Na twaalf uur op de bus uitgestapt in Punta Arenas, Chili. Onszelf met veel moeite uit een busknoop gewrongen en vastgesteld dat dit toch niet de stad onzer dromen is - niet dat dat ooit de bedoeling was, dit is enkel een passage naar een hoger doel.
We lopen hier trouwens als reuzinnen door de straat, de straatmens reikt niet hoger dan onze oksels. En wanneer we ons richting oksel buigen met de vraag of en waar hier resto's zijn, krijgen we een Spaanse versie van ,,kweenie'' onder onze arm gedrukt.
Gelukkig is er Marcella, onze hostelsignorina. Een schatje.

vlagbomen en wolkwolken

2004-11-06T01:13:00.000+01:00

Bomen die constant de wind langs links krijgen, groeien extreem naar rechts. Alsof hun kruin gebetonneerd is in het midden van de windy beweging.
Zo'n boom staat mooi tegen de achtergrond van een uiteengewaaide Patagonische wolk, die vasthangt tegen een Patagonisch-blauwe lucht.

Wauwww

2004-11-05T03:23:00.000+01:00

Pinguins gezien, en daarmee is missie 1 van deze reis volbracht. ,,Het'' gebeurde aan boord van een boot op het Beagle-kanaal, in de voetsporen van Darwin en Shackleton dus.
Keischattige beesten, vooral dan de manier waarop ze met hun armkes (of zijn dat vleugels? of vinnen?) achter hun rug klappen.
Wat maakt een pinguin nu toch zo fascinerend, was de vraag van de dag. Is het omdat ze mensgewijs op 2 benen waggelen? Of is het -excuse le mot - hun onderlinge interactiviteit? anyway, ze maakten in elk gevql iet alleen --onze-- gol-en ooohh geluidsmakers los

Zeeleeuwen gezien! En masse op 1 eiland gepakt. Stinken, die beesten! En groot, die mannelijke versies! net beren.

Landschappen gezien die een mens niet wil vergeten, maar die -want zo werkt de menselijke geest nu eenmaal - we ooit wel zullen vergeten. Zee, wolken, ijstoppen, lentegroen, mimiboompjes, en alles in van die waterachtige appelblauwzeegroentinten die noet zouden misstaan in een habitatcatalogus.

foto's

2004-11-05T03:20:00.000+01:00

ai, wegens een acute opstoot van anarchie in mijn rugzak: geen foto's. Mijn usb-kabel heeft zich verstopt en de dryfood + booker´prizes spannen samen om het ding onvindbaar te maken.

Rita, mayo en friet

2004-11-04T01:14:00.000+01:00

Zit een mens net geen 1.000 kilometer van de zuidpool in een lokaal ushuaiees seafoodresto te genieten van een megakrab (jaaa, nog maar 1) en een portie lokale mosseltjes, en wat komt daar binnengewaaid?
Een - we zijn gezellig met twee koppels op reis - West-Vlaams gepensioneerd viertal. En, o ja, wat horen we? ,,Rita, ghe ghaat der toch frite bij bestelleuh''. En met mayonaise?!
En wat zegt Rita een half uur later? ,, ze waren beter of ghistereuh''...

ah ja, wat had Rita aan? Haar souvenir van de dag: een nepfleece met ,,Ushuaia'' op de rug geprint...

say no more...

Tierra del Fuego aka ,,Vuurland''

2004-11-04T01:08:00.000+01:00

In de boekjes: land waar de westerse ontdekkingsreizigers voor het eerst de dampen van de kokende Indianen zagen

In onze dromen: een dor en onherbergzaam stukje eind van de wereld

In het echt: Alles wat een mens op een Grieks eiland te zien krijgt - cypressen, diepblauwe zee, paardebloemen en romantische baaitjes - maar dan onder een ijzige wind
(op onze bobopicnic uit de wind waren we dan weer niet ver van het bikinigevoel)

Ushuaia: wat hebben we vandaag ontdekt?

2004-11-03T22:39:00.000+01:00

Dieje windstopper fleece, da wérkt echt! dixit Lieve ...

Bobo eats crab

2004-11-03T02:01:00.000+01:00

Nadat we ons in het luchtruim opgebouwde vet er netjes afgestapt hadden op de gletsjer ( Gert, wij zijn tot OP de gletsjer geweest ) , ons bobo-ish laten verleiden tot vino en king crab ... in het duurste resto van Ushuaia! Estamos satisfechas, aldus het verenigde bobodom tot de opperober.

Ushuaia: wat hebben we vandaag geleerd?

2004-11-03T01:51:00.000+01:00

Raar (1)
Salsa en andere exotische Spaanse noten versus in fleece en muts gehulde locals

Raar (2)
Blauwe zee, bottende fisgroene bomen versus besneeuwde heuvels

Raar (3)
Fie-wieeeee fluitende warmbloedige donkerharige bouwvakkers versus dat koele, Zwitsers ogend landschap dat ze aan het verbouwen zijn (hoe zien die trouwens dat er onder al onze lagen kleren een vrouwelijk iets schuilt?)

Raar (4)
Als eskimo's duizend namen voor ,wit' hebben, moeten die Ushuaiezen tweeduizend namen voor ,blauw' hebben

Raar (5)
Waarom staat op dat klima-bord: Wind: calmo en worden wij letterlijk van onze sokken geblazen?

Raar (6)
Winters gevoel en toch klaarlichte dag tot 22 uur...

Het einde is koud

2004-11-02T03:16:00.000+01:00

Vanmiddag nog neuzen en benen verbrand bij drie flesjes vliegtuigwijn in een zonovergoten park in Buenos Aires.
Vanavond het einde van de wereld binnengevlogen over een gigantisch wit bepoederd chocoladentaarten landschap. Bij het uitstappen blijkt het eerder om een ijstaart te gaan. Lente in Ushuaia, quoi.
Of hoe roos-verbrande middagneuzen moeiteloos paars-bevroren avondneuzen worden.

Lek

2004-11-01T03:00:00.000+01:00

Washington Dulles Airport, 2 dagen voor de verkiezingen

douane, vingerafdrukken en digifoto -> 2 minuten

aangifte en vernietiging van mijn tussendoorpakket(drie appelen, vier appelsienen) + bijbehorende discussie (you can,t bring in food, you know that, mum - but Im addicted to apples - cant I buy some in the airport? yes, but they{re expensive, three dollar apiece...)-> 7 mimuten

Pasportcontrole nadat we onze transit-tijd als echte toeristen (´{'Excuse us, stupid question, but is this building the white house'?) in DC doorgebracht hadden: nul seconden.
Hadden we onze boardpasses aan de Mohammed Atta's van deze wereld gegeven, geen haan die ernaar gekraaid had.

Bezigheidstherapie

2004-10-28T23:00:00.000+02:00

Met de 36u voor ogen die Lieve berekende (neen, dat wisten wij vast niet), nog snel 1,5kg extra leesvoer gekocht.
Hmmja, maar met welke 1,5kg uit de rugzak ga ik dat nu swoppen ....

Aftellen

2004-10-28T20:04:00.000+02:00

Nog 3 nachtjes slapen, 7 keer eten, 1 dag werken, 6 keer tandenpoetsen.

Prevakantiefoto's kijken...

2004-10-27T23:17:00.000+02:00

De patagonische, Patagoonse of Patagoneske wolken
Blauw ijs
Torres del Paine (1 plaats waar ons tentje gaat wegwaaien)
Fitz Roy (nog zo'n plaats waar ons tentje.. enz)

Die cijfers op die tickets?!

2004-10-26T01:03:00.000+02:00

Brussel-Washington: 7uur
Washington: 6 uur wachten (op 1 november, the day before)
Washington-Buenos Aires: 10 uur (he?! wisten wij dat??)
Buenos Aires: 6 uur om van luchthaven A naar luchthaven B te sjezen
Buenos Aires - Ushuaia: 6 uur
Totaal: 36
36?!!
Simpel: Slapen, lezen, mensenkijken, fitness-op-de-luchthaven, slapen, bloggen-op-de-luchthaven, lezen, nog-meer-slapen en voila!

Any way the wind blows

2004-10-25T23:00:00.000+02:00

In de boekskes staat “very strong winds” geklasseerd onder “dangers and annoyances”.
Bij een collega-traveller lezen we: “Je wordt echt helemaal van de sokken geblazen”.
“Waait ni weg” krijgen we van kameraad/Patagonia-veteraan O mee.
Ernesto Guevara toont ons in zijn moto-dagboek alvast hoe het niet moet: na 2 nachten verdwijnt zijn tent met de noorderwind... Maar zoiets zal ons wellicht niet overkomen. Onze tijdelijke woonst is stevig. Zeer stevig. En onze tent-opzet-capaciteiten zijn goed. Zeer goed - we guess ...

boborugzak

2004-10-25T16:40:00.000+02:00

2,5 kilo dryfood (yek, zegt Christel) + 2,5 kilo nootjesmix = 5 kilo food. ah ja, nog 28 mueslirepen.

5 kilo toiletgerief in een collectieve zak, waaronder een fles bodylotion, een fles douchegel, 10 scheermesjes, antirimpelcrème, zonnecrème voor de benen, sunblock voor het gezicht, haarontwarrer en hairwax. Misschien nog oogcrème?

5 kilo boeken. Bookerprijzen en mountaineerstories in pocketformaat. Lezen en weggooien.

15 kilo slaapzak, matje, halve tent, massa's goretex, fleece, dryfit en toweldry handdoek (lees: versleten dweil)

250 gram bikini

Nu de rest nog...

bourgeois bohemian

2004-10-25T12:06:00.000+02:00

"Bobos talk like hippies but walk like yuppies, decrying materialism while indulging in all manner of luxuries."—Victoria Loe Hicks, "Vision of the future," The Dallas Morning News, March 19, 2001 .